ميرزا محمد صادق خان از أجله و عظماء شعرا و ادبا و رجال نام‌بردار اين عصر بود ، بلكه به اعتقاد كثيرى از اهل ادب و سخن نخستين شاعر عهد اخير و بر كافهء معاصرين خود در نظم و نثر برترى داشت . و او در دوازده دقيقه پيش از طلوع آفتاب روز پنج‌شنبه چهاردهم ماه محرم الحرام اين سال - مطابق ( . . . ) اسد ماه برجى - در قريهء كازران بلوك شراء شهر سلطان‌آباد عراق كه اختصاصى مادرش بوده متولد شده و از نخست لقب امير الشعراء يافته و ازاين‌جهت تخلص خود را كه پروانه بود در سنه 1308 اميرى نهاد ، و ازآن‌پس در سنه 1314 از طرف مظفر الدّين شاه لقب اديب الممالك يافت ، و چندين كتاب بنظم و نثر تأليف كرده كه از همه مشهورتر « ديوان اشعار » او است . و پس از مدت پنجاه و هشت سال و سه ماه قمرى و چهارده روز عمر در روز چهارشنبه بيست و هشتم ماه ربيع الآخر سنه 1335 هزار و سيصد و سى و پنج - مطابق 3 حوت‌ماه برجى - وفات كرد و در شاه عبد العظيم ( ع ) در صحن مرحوم آقا سيد صادق طباطبائى در حجرهء ميرزا ابو الحسن خان قائم‌مقامى دفن شد . و وى را فرزندى بنام ميرزا عيسى 42 بوده كه در سنه 1308 به ده‌سالگى وفات كرده و غير از او فرزندان ديگرى نيز داشته كه همه پيش از خودش وفات كردند و خود در حين وفات بلاعقب درگذشت « 1 » . * ( 1341 - وفات سيد جعفر طالقانى نجفى ) * وى فرزند سيد على بن سيد حسين بن سيد حسن مير حكيم حسينى و خود از مشاهير عصر خويش در علم و ادب بوده كه در سنه 1203 - چنان كه در « الكرام البررة : 265 ش 523 » فرموده - در نجف متولد شده و هم در آنجا نزد پدر خود و آقا سيد محمد كربلائى و شريف العلماء و غيره درس خوانده و حافظ « قرآن مجيد » بوده و هماره نماز جماعت را در صحن شريف به پا مىداشته ، تا آخر هم در آن شهر شريف در عصر سه‌شنبه پنجم ماه ربيع الاول اين سال هزار

--> ( 1 ) براى مآخذ فراوان اميرى رجوع به « فرهنگ سخنوران : 61 » شود . م .